Bugün misafir yatak odasında birdenbire çalışmamaya başlayan spot lambaları tamir etmeye çalıştım. Spotları söktüm, anahtarları değiştirdim, elektriği defalarca açıp kapattım. Yaklaşık 1 saat uğraştım, terledim ama sorunu çözemedim.

Spotları yerine taktıktan sonra, merdivenden inerken hatırladım ki: Yatak başındaki anahtar kapalıysa, girişteki anahtarı devre dışı bırakıyordu (tıpkı otel odalarında olduğu gibi). O da durduk yere kapanmamıştı. Kullanmadığımız bir koltuğu odanın o bölümüne sıkıştırmak zorunda kalmıştık. Koltuğun kolu, anahtarı kapatmıştı.

Ders şu:

Bildiğim her şeyi uyguladım. Emek yoğun bir saat harcadım. Attığım her adım, mesleki açıdan profesyonel ve bilinçliydi. Ama bilgim eksikti. Ve yetersiz bilgi, çözümü aslında çok basit bir sorunu bana ciddi bir maliyetle geri döndürdü.

Bilgiyi hafife almayın. Asla.

Bu tespitim seni her ne kadar beni sınıflandırmak için kışkırtsa da lütfen not et:

Sağcı değilim. Aşırı sağcı hiç değilim. Solcu olacak kadar da aklımı yitirmedim, çok şükür.

Ortadoğu, Orta Asya ve genel olarak Afrika ile Güneydoğu Avrupa’nın bir kısmı bugün bu haldeyse, bu Batı’nın ya da başka bir dış gücün değil, kendi tercihlerinin sonucudur. Ancak bu gerçek, bu bölgelerde yaşayan çoğunluk tarafından genellikle reddediliyor. Bu da hem entegrasyon hem de Batı’ya yönelik ciddi bir öfke sorununa yol açıyor.

New York’ta 24 Haziran’da yapılan Demokrat Parti ön seçiminde, Hint kökenli, Şii Müslüman ve demokratik sosyalist çizgideki Zohran Mamdani belediye başkan adayı olarak belirlendi.

Bu seçimi mümkün kılan altyapı, yukarıda sözünü ettiğim coğrafyaların belki de ışık yılı uzaklıkta olduğu bir sosyal sistemin ürünüdür.

Bu bölgelerin önünde fazla seçenek yok:

Ya entegre olacaklar ya da bu öfke, büyük çatışmaların ve belki de yeni bir dünya savaşının kıvılcımını çakacak.

Şunu bir ön koşul olarak kabul etmemiz gerekiyor: Neredeyse hiçbir unsuru kontrol edemediğimiz bir ekosistemin içindeyiz. Elektrik sistemlerinden su arıtmaya, Bluetooth’la çalışan cihazlardan internet bağlantısına kadar her şey milyonlarca karmaşık bileşenin sonucudur.

Kültürden başlayarak tüm sosyal ve siyasi katmanlar devreye girdiğinde: Partilerden kanaat önderlerine kadar birçok kişi, sen farkında bile olmadan hayatına yön veriyor. Bunun yanında tamamen irademizin dışında işleyen bir doğa ve evrenin parçası olduğumuzu unutmamak lazım.

Dinazorlar yok olmadan önce gayet konforlu yaşıyorlardı.

Evet, Amerikalıların “Let it go” dediği şey yani kendini akışa bırakmak öyle kolay bir seçim değildir. Ama önemli bir farkındalıktır.

Dünya kendi içinde artık hiç olmadığı kadar karmaşık.

Ve kimse tümden yetkili değil.

Kendimiz olmak isteriz. Bu, önemli ve güçlü bir içgüdüdür. Ancak bu “bir şey olma”, “bir yerde durma” ve “kendini ifade etme” hali, devasa bir katkı sürecinin sonucudur.

Hep söylediğim gibi, bugün Batı, kümülatif olarak insanlığın tüm kazanımlarının en iyi temsilcisidir.

Bu bir “aktarım” meselesidir. Bugün bizi biz yapan her şeyle, hâkim bir kültürün akıntısında süzülüyoruz. Ve o hâkim kültür, biraz oradan biraz buradan toplanmış birçok malzemenin birleşimidir. Ortaya çıkan nihai ürün; içtiğimiz latteden, mesajlaştığımız WhatsApp’a kadar uzanan geniş bir kültürel dönüşümün parçasıdır.

İnsanlığın kazanımları, bir yerlerde birileri aracılığıyla aktarılmaya devam ediyor. Eğer seni sen yapan şeyler bu akışa dahil olmanı engelliyorsa, geride kalman kaçınılmazdır.

Husumetin en kötü tarafı, bir kez başladı mı bitirmenin çok zor ya da çok maliyetli olmasıdır.

Savaş ise sıfır toplamlı bir denkleme dönüşen nihai husumettir.

Aklı başında herkesin, her koşulda bundan kaçınması gerekir.

ABD’nin İran’a yönelik saldırısı ve neredeyse uluslararası arenadaki tüm aksiyonları “kabiliyet” kavramıyla ilgilidir. Bu, bir nitelik meselesidir.

Bizi biz yapan her şey, yeterlilik etrafında şekillenir.

Sadece gücün değil, seni sen yapan her şeyin neticesinde kabiliyetlerin neler?

Bu, her yetişkinin kendine sorması gereken önemli bir sorudur.

Hayırlı haftalar.

Mikro düzeydeki kaos, makro düzeyde düzene dönüşür.

İnan ki, bu önerme çalışır.

Francis Galton bunu, bugün “Galton Tahtası” olarak bilinen deneyle ortaya koymuştur.

Galton’a göre rastgele olaylar, öngörülebilir sonuçlara yol açabilir ve doğa, çoğu zaman olasılık ve dağılım yasalarına göre işlediğini açıkça gösterir.

Peki bu ne demek?

-Bireysel rastgelelik, toplamda bir öngörülemezliğe yol açmaz.

-Olasılıkları ölçebilir ve bu sayede büyük resme dair sağlıklı tahminlerde bulunabiliriz.

-Şablonlar ve ortalamalar, bu noktada son derece güçlü araçlara dönüşür.

Enseyi karartma.

Hayırlı pazarlar.

Kişisel deneyimin üstesinden gelemeyiz. Peki, neden bu çaba?

Pazarlama, insanı ikna etme üzerine kurulu bir meydan okumadır. Duygulara ve akla hitap edebiliriz; ama tecrübeler betondur.

Tüketim alışkanlıklarını bir kenara bırakın, insanların bağcık bağlama şeklini bile değiştirmek neredeyse imkânsızdır.

Tecrübe, bir öneriyle ya da sağlam bir sloganla takas edilemez. Ancak daha iyi bir tecrübeyle yer değiştirebilir.

Eğer iş modelinin önünde ikna edilmesi gereken kritik bir kitle varsa, tüm eforunu ve bütçeni deneyime yönlendir.

iPhone kullanım kılavuzu ile gelmedi. Steve Jobs’un ilk sunumundan bugüne kadar hepimiz akıllı telefonları, kendi aramızdaki deneyim ağı ile hatmettik.

Bu, hem doğru arayüzün hem de doğru bir pazarlama stratejisinin ürünüydü.

Pazarlama, bize neyi öğretmesi gerektiğini belirlerken cimri davranmalıdır. Çünkü bu bir kaynak meselesidir.

Basit bir arayüz, bize ürünün nasıl çalıştığından çok, ne kadar faydalı olduğunu anlatabilmemiz için zaman kazandırır.

Küreselleşmeyle birlikte kültür çatışmasını en üst tonda gözlemliyoruz. Bu kaçınılmaz bir ihtilaf olup, mutlaka ilk etapta daha az gelişmiş kesim daha saldırgan gözükecektir.

Ben, ‘Barut Fıçısı’ olarak tanımlanan Balkanlar’da yetiştim. Burada küçük bir çekişmenin büyük yıkımlar getirebileceğini defalarca gördük. Ve şunu da gördük:

Kaynak ve yapabilirlik, çok önemli iki varlıktır.

Hayallerinizde ve kağıt üzerinde olabilir gibi görünen hiçbir şey, aksiyonda aynı değildir.

Bu nedenle, her ne kadar şu anda işgalci olarak görünen 3. Dünya’ya karşı genel bir tepki olsa da, gelişmiş dünya reaktif olmaya başlayınca işler çok çirkinleşecektir.

Gelecek uzlaşı getirmeyecek.