Bulundu

Telefonu buldum.

Sağ olun, var olun sizin çabalarınızla demek isterdim ama değil. Atlamadan, aranızda samimiyetle dua etmiş, dilek tutmuş olanların yardımını göz ardı edemem. Tam bu noktada; bana birkaç kişiden dua okuma tavsiyesi gelmişti. Niels Bohr gibi ben de “İnanmasan da işe yarıyormuş” diyerek ayak uydurdum. Hesaba katalım.

Gelelim asıl olgulara.

Bu telefonumu tamamen bir kamera terminali olarak kullandım. İçeriğinde oğlumun resimleri ve diğer medyalarından başka bir şey yoktu. Telefon yurt dışından alındığı için kayıtlı değildi ve SIM kartsızdı. Hep uçak modundaydı ama Bluetooth ve Wi-Fi her zaman açıktı.

Peki interneti olmayan, bulana benimle iletişime geçecek hiçbir ipucu vermeyen bu telefon nasıl bulundu?

Cevap: Apple teknolojisi.

Şöyle çalışıyor:

1- Kayıp iPhone etrafa sürekli çok küçük “Ben buradayım” sinyalleri bırakıyor. Ama bunu internetle değil, Bluetooth üzerinden fısıldayarak yapıyor.

2- Yoldan geçen başka iPhone’lar bu sinyali duyuyor. Sahibi hiçbir şey yapmıyor, ekranına bildirim bile düşmüyor. Telefon arka planda bunu otomatik olarak algılıyor.

3- O yabancı iPhone sonra kendi internetini kullanıp Apple’a şöyle diyor: “Bu arkadaş galiba şu civarda.”

4- Apple da bu bilgiyi bana, yani diğer cihazlarımdaki Find My’a iletiyor ve ben de haritada cihazın yerini görmüş oluyorum.

Şimdi, her arayan bulamaz ama bulanlar mutlaka arayanlardır kaidesi mi?

Dua mı?

Kapitalizm mi?

Teknoloji mi?

Yoksa hepsi mi?