Bir diğer çentik

Burada yazdığım istisnasız her gün –belki sana bu abartı gelebilir ama inan ki gerçek– bunu neden yaptığımı kendime soruyorum. Yazabildiğim için mi(?) Bir diğerinden daha çok, daha derin, daha iyi düşünebildiğim için mi(?) Bildiğim için mi(?) Bu iş bana para kazandırdığı için mi(?)

Hepsi kuşkulu, sonuncusu ise kesinlikle gerçek değil…

Bazen sizden biri geri dönüyor ve bu yazıların onun için ne kadar anlamlı olduğunu belirtiyor… Bazen de biri benim ne kadar yanlış düşündüğümü ve bu işi bırakmam gerektiğini bana telkin ediyor.

Tanımadıklarımla bu uzlaşı ve ihtilafın düşünce dünyama verdiği “Yalnız değilsin!” mesajı, bu blogun hayatta kalmasını sağlıyor.

Şimdi burada romancılık kasmayacağım ama yalnızlığın birçok türü vardır. Bu blog onlardan birine çentiktir.

Hayırlı haftalar.