Bir hikaye

Dün alışveriş merkezinde telefonumu şarj edecek bir yer araken CPR isimli bir mağazaya denk geldim. Telefon tamircisi. Yabancı yatırım.

Hep takarım böyle girişimlere. ABD’den İstanbul’a telefon tamiri ile şubeleşmek bizim aynı sektördeki pasifliğimizin göstergesidir. Burada millilik/yerlilik falan kasmıyorum ama bariz ve yalın böyle bir ticaret, emek yoğun ekonomimizden gelişmiş bir ülkenin sermayesine kaymamalı.

Her neyse…

Dükkana girdim.

Ben: Merhaba, telefonumu şarj edebileceğim bir yer var mıdır etrafta?

Satışçı: Biz halledelim abi. Sen geç şöyle otur, kablo getireyim…

Telefonumu şarj ederken malum bu markanın kime ait olduğunu, tam olarak ne iş yaptıklarını sordum. Hepsine net cevaplar verdiler.

Üzerinize afiyet brikaç gündür öksürüyorum. Nasıl olduysa şiddeti ve aralığı orada otururken arttı. Durumu biliyorsunuz, insan çekiniyor…

“Yahu kusura bakmayın, Covid değilim… Yakın zaman testim var(…)” cümlemi bitirmeden “Yok abi sıkıntı yok rahatına bak…” denerek su ikram edildi.

Dedim ki, “Sizi güzel eğitmişler”, başını salladı, onay geldi. Telefon şarj olurken borçlu hissettiğim için değil, yaklaşımdan keyif aldığım için bir şeyler satın almak istedim.

Etrafa ne kadar baktıysam da kendime uygun bir şey bulamadım. Zorladım, hediye bakındım ama o da içime sinmedi.

O sırada telefonum şarj oldu. Notlarıma göz gezdirirken alışveriş listemde “Powerbank al” notuna denk geldim. Fi tarihte yazılmış ve unutulmuş bu ihtiyaç, nokta atışı bir denk geliş.

Denk gelme üzerine birçok metafor vardır. Ama hiçbiri Lincoln’ün “Ben hazır olacağım ve şansım birgün gelecek!” mottosu kadar lakonik değildir.

Pazarlama hazır olmalıdır. Pazarlama problem çözmeye hazır olmalıdır.

Daha sonra bu markayı ve web sitelerini inceledim. Şöyle bir sloganları var:

“Biz her şeyden önce problem çözücüyüz.”

Öyleymişsiniz gerçekten. Tebrikler.