top of page

Teşekkürler!

SARIDJE

Distopya

  • Nov 13, 2018
  • 1 min read

İnsanların distopik senaryoların cazibesine kapılması ve ilgili kehanetlerin peşinden koşmasının nedeni çok açıktır: Ölüm. Aslında herkesin hayatı bir bakıma distopik bir sona doğru ilerler. Bu son ne kadar çok paylaşılır ve dramatize edilip içine anlamlar yüklenirse o kadar katlanılabilir hale gelir.


Hiç dünyaca ünlü bir müzik gurubunun tek kişiye konser verdiğini gördünüz mü? Yada şampiyonalar ligi futbol finalinin bir kişi tarafından izlendiğini? Her ne kadar yalnızlığı ve kişisel alanımızı sevsek de bizi mutlu eden on eylemden dokuzunu paylaşarak ve toplu halde yapıyoruz. Ölüm için neden farklı düşünelim ki? Hepimizi yok edecek devasa bir meteor veya küresel nükleer bir felaket dururken neden tek başımıza ölelim?


Distopya arzulamak suç değildir. Bu bizim doğamızda var. Lakin distopyanın oluşması için çalışmak sağlıksız bir beynin göstergesidir.

 
 
 
Öğrenmeyi seçmek

Öğrenmeyi seçmemiz lazım. “Aynı hatayı nasıl yaparsın, anlamakta zorlanıyorum!” ifadesi, anlamaya hiç çalışmayan bir refleksin ürünüdür. Şöyle ki: Bir insan aynı hatayı ancak yaptığı hatadan öğrenmeyi

 
 
 
Günah keçisi

Böyle olaylar olduğunda ABD’de insanlar silahlanma yasalarını suçlar. Biz kimi suçlayacağız? Bizim günah keçimiz ne olacak? Çünkü nihayetinde hepimiz biliyoruz ki sorunun kökenine inemeyeceğiz. Benim

 
 
 
Cüret

Bugün size cüreti konuşmak istiyorum. Önce Aristoteles’in sözünü araklayarak şöyle formüle edeyim: Cüret, terbiye edilmiş bir küstahlıktır. Cüretle ilgili en kritik nokta, tabii ki yapılabilirlik deği

 
 
 

Comments


Commenting on this post isn't available anymore. Contact the site owner for more info.
bottom of page