İfşa kültürü

Türkiye'deki habercilik stili; neredeyse her gün yaşanan olayları sanki Norveç'ten bildiriyormuş gibi sunmak üzerine inşa edilmiştir.

Her kaza, ihmal veya üzücü olay sanki sorumlusu koşullar ve kültürümüz değil de bütünüyle bireylermiş gibi servis edilir. Tabi ki, bu yaklaşım asıl sorunu görmemezlikten gelmek için üretilmiş bir alnaçtır.

Park edecek yeri olmadığı için kaldırıma çıkan sürücüyü suçlamak, şehircilik kültürümüzü tenkit etmekten, müteahhidi ihmali nedeniyle çarmıha germek onu denetlemesi gereken devleti/regülasyonu eleştirmekten çok daha kolaydır.

Bu tespit "Hepimiz yapıyoruz, hepimiz bunun bir parçayız!" itirafı için bir çağrı değildir. Böyle okunması doğru olmaz. Çünkü bunun devamı "O zaman hiçbirimiz suçlu değiliz!" abukluğuna evrilebilir.

Bu ancak; olağanlaşmış kusurların asıl sebeplerini görmezden gelip, sadece sonuçları ifşa ve teşhire odaklanmış bir kültürün eleştirisi olabilir.

Kusuru ifşa ile beslenmek, sizi tenkite konu bataklığın bir parçası yapar. Böyle bir kültür inşa etmekten sakınmamız gerekir.