Kuralsız

15 yıl önce Avrupa'nın küçük İsviçre'si sayılabilecek Slovenya'da kısa bir dönem yaşama fırsatım olmuştu. Bu sporcu ve disiplinli ulus; yaşam biçimi ve ilişkiler noktasında yeni mezun bana birçok şey öğretmişti.

İlk izlenimim gece vakti soğuk bir kış günü -yolda neredeyse araba sesinin duyulmadığı saatlerde- yaya geçidinde kırmızı ışıkta bekleyen yaşlı bir kadının tavrı olmuştu.

Pratik olan yürüyüp gitmekken bu kadını o soğukta kurala bağlı tutan motivasyon neydi?

Bugün, özellikle pratikliğiyle övünen kültürümüzün ürettiği problemlerin içinde o günü daha iyi anlıyorum:

Pratik olmanın akıbeti her zaman elverişli koşullar üretmez. Başınızda bir çatı olsun diye ücra bir araziye gecekondu dikmek pratik bir hareket gibi gözükebilir ama sürdürülebilir değildir.

Yayılma, büyüme ve varlık takıntımız bize pratik olanla doğru olan arasındaki farkı unutturdu. Artık doğru olana karşı neredeyse hissiziz.

Evet, belki kurallar tıpkı yer çekimi gibi sıkıcı olabilir. Çünkü herkes uçmak ister. Ancak kimsenin ayağının yere basmadığı bir Dünya zannedersem yaşanılır olmaktan çıkacaktır.

Pratik, elverişli ve etkin olanın önüne geçiyorsa kazanan kural olur.