Coşkuya ihtiyacımız var

Olimpiyatlarda müsabakadan hemen önce hocasının tokat attığı kadın bir judocu sosyal medyada viral oldu.

Sporcu "Hocamla bu ritüeli her müsabakadan önce gaza gelmem için yapıyoruz!" demiş.

Gaza gelmek genelde fazla işe yaramaz ama coşku ve hevesi görece arttırır.

Söz konusu coşku ve heves olduğunda şu çok nettir:

Tüm konser boyunca her şarkıya eşlik eden, maçı izlemeden çılgınlar gibi tezahürat yapan veya projenin o son toplantısına sanki ilk buluşmaymış heyecanı ile giren kişiler harika zaman geçirirler.

Soru şu: Harika bir olay olduğu için mi coşkulular? Yoksa coşkulu oldukları için mi olanlar harika hissettirir?

Bilmiyorum. Ama bu coşkuya ve bu kişilere ihtiyacımız var.